Carmina Burana

Jest to już nasz czwarty – a za razem zdecydowanie największy dotąd – Projekt Edukacyjny. W dotychczasowych projektach uczestniczyło od 80 do 100 uczniów: w 2008 r. w projekcie „Miłość, ojczyzna, śmierć?“, w 2010 r. w „>Arce Noego< Benjamina Brittena “, w 2011 r. w „Sing Yiddish / Brundibar“ Hansa Krasy, tym razem uczniów jest aż 350. Powody, dla których prowadzimy te projekty, wymienili już obydwaj kierownicy, Generalny Dyrektor Muzyczny Howard Griffiths i Intendent Peter Sauerbaum: potrzeba pokazania dzieciom bogactwa świata muzyki i „wychowanie do człowieczeństwa poprzez muzykę “ – chyba niczego nie można tu dodać.

Porwanie się na tak wielki projekt jest jednak ogromnym przedsięwzięciem – tak pod względem sił, jak i środków finansowych, i bez udziału szwajcarskiej Fundacji Drosos wszystkiego tego nie sposób sobie wyobrazić. Za to pragniemy jeszcze raz podziękować.

Przygotowania były długie: już jesienią 2011 r. zaczęliśmy zastanawiać się nad wyborem utworu. „Carmina Burana“ Orffa pojawiła się już na początku, tematyka dzieła pasowała wspaniale do naszego przedsięwzięcia: szczęście i dobrobyt, ulotność i wartość życia, miłość i szał! Tematy, które wciąż poruszają dzieci i młodzież. Dochodzi do tego posługujący się potężnymi obrazami język muzyczny Orffa, któremu mimo wszelkich trudności udaje się zafascynować dzieci.

Po określeniu celu udaliśmy się na poszukiwania partnerów w szkołach Frankfurtu i okolic. Pod koniec stycznia 2012 r. zwróciliśmy się do wielu szkół, którym przedstawiliśmy nasze cele i zaprosiliśmy je na spotkanie informacyjne 1 marca we frankfurckiej Sali Koncertowej. Soro z zaproszonych szkół nie przybyło. Na spotkaniu zadawano tez wiele pytań: w jaki sposób uczenie się partii chóralnych ma odbywać się obok nauki w szkole, czy szkoły ponoszą w związku z tym jakieś koszty, jak uczniowie z innych ośrodków dotrą do Frankfurtu, jak pogodzić udział w końcowych próbach z zajęciami? Ostatecznie 12 szkól i 2 chóry zadeklarowały swą gotowość do uczestniczenia w projekcie. Zdradzimy już teraz, że wszystkie szkoły wytrwały, wszyscy dyrektorzy wspierali projekt a wszyscy nauczyciele współpracowali z ogromnym zaangażowaniem – za co wyrażamy nasze ogromne podziękowania! Teraz już mogliśmy złożyć wniosek o dofinansowanie projektu i czekać w napięciu na jego rozpatrzenie: w kwietniu dostaliśmy „zielone światło“, 10 lipca 2012 r. podpisaliśmy umowę z Fundacją Drosos. 18 września 2012 r. ponownie zebrali się uczestniczący w projekcie nauczyciele, by dowiedzieć się wszystkich szczegółów.

Od uczniów i nauczycieli wymagano dużo, próby odbywały się przecież obok zajęć szkolnych. Tak jak we wszystkich projektach, również w tym obowiązywało hasło: droga jest celem. Oznaczało to już podczas przygotowań, że równolegle do prób muzycznych uczniowie zapoznają się intensywnie z tematyką „Carmina Burana“: czym jest dla mnie szczęście, czym jest miłość – i ile znaczy ona dla mnie, jak szanujemy przyrodę i czym jest nałóg – czy alkohol i narkotyki dają szczęście? Tymi tematami zajmowaliśmy się w różnoraki sposób na warsztatach a pomagali nam w tym wspaniali artyści i pedagodzy pracujący z uczniami: malarze, graficy, muzycy, choreografowie, pedagodzy teatralni, fotograficy, artyści sztuki wideo i pedagodzy społeczni. Warsztaty trwały zawsze trzy dni i kończyły się prezentacją, na którą zapraszano innych uczniów, nauczycieli i członków rodzin. Rezultaty warsztatów prezentowane są równolegle do przedstawienia na wystawie, naprawdę warto je zobaczyć, często potrafią one zadziwić.

Równolegle pod kierunkiem kolegów z orkiestry ćwiczyli uczniowie szkół muzycznych, którzy grają w orkiestrze. Smyczki spotykały się raz w tygodniu od stycznia, instrumenty dete drewniane – od lutego. Wymagało do wiele pracy – muzyki Orffa nie można grać „mimochodem”, a na pochwałę zasłużyli też muzycy z orkiestry, próby przebiegały przecież niezależnie do ich normalnej pracy.

Na próbach końcowych przeszliśmy już naprawdę „do rzeczy”, z pewnością było to obciążenie dla wszystkich (zwłaszcza dla uczniów na krótko przed maturą), nikt jednak nie chciał pozbawić się tego przeżycia.

Przy całej tej pracy jest dla nas ważna trwałość tego projektu. I wprawdzie kulminację stanowi wykonanie dzieła, chcielibyśmy jednak wiedzieć, co te sześć miesięcy przyniosło uczniom, co z tego wszystkiego w nich pozostało, co myślą oni teraz o sztuce i kulturze, o muzyce „klasycznej”, czy coś ich zainspirowało, co projekt przyniósł regionowi, czy zatoczył „szerokie kręgi”? W tym celu współpracujemy z Instytutem Kultury i Nauki o Mediach Wolnego Uniwersytetu w Berlinie, który pomaga w ewaluacji projektu. Na zakończenie odbędzie się podsumowujące te analizy seminarium.

Towarzyszył nam również zespół RBB – radia i telewizji Berlina i Brandenburgii, z którym zawarliśmy umowę medialną. Rezultatem tej współpracy jest m.in. film dokumentalny na temat projektu.

Po premierze to jednocześnie przed premierą: w międzyczasie przygotowywana jest już druga część tego wielkiego projektu. Taneczny projekt teatralny do muzyki Gustava Holsta „Planety“ będzie miał swą premierę w maju 2014 r. – również z udziałem co najmniej 300 uczniów. Nie możemy się już doczekać.


 
 
 

VORGESTELLT



Prem Weber

Prem Weber urodził się w 1963 roku w Dresden. Po lekcjach gry na wiolonczeli w Berlińkiej Specjalnej Szkole Muzycznej u prof. Matthiasa Pfaendera od 1976 – 1980 roku rozpoczął studia na ... mehr »